INTERNATIONAL LAW-STUDENTE MARITJE WEYDEMANN:

“Het tekort aan huisvesting
ervaren veel studenten echt
als een probleem”

Maritje Weydemann (25) startte in september 2019 met haar studie ‘International Law’ aan de Universiteit Maastricht. Ze is de dochter van een Duitse vader en Oostenrijkse moeder. Ze groeide op in Oostenrijk. Na haar middelbare school vertrok Maritje op achttienjarige leeftijd naar Oost-Afrika waar ze twee jaar als vrijwilliger werkte. Daarna begon ze aan haar studie ‘Law’ in Oost-Duitsland waar de rechtenstudente in drie jaar haar Bachelor haalde. In Brussel volgde ze vervolgens een negen maanden durende stage en schreef ze onder meer politieke artikelen.

In september 2019 verhuisde ze van Brussel naar Maastricht om haar studie International Law te vervolgen. Ze volgt in Maastricht een speciaal programma aan de universiteit waarbij ze ook weer een half jaar of een jaar wordt uitgezonden naar het buitenland. Een studenten-nomade die graag veel mensen ontmoet van verschillende nationaliteiten. “Ik wilde altijd al graag naar Nederland. Just a feeling”, zegt Maritje. “Maastricht sprak me aan, juist door het internationale karakter met veel buitenlandse studenten aan de universiteit, maar ook door de geografische ligging in de Euregio. En, Maastricht is een leuke stad, net groot genoeg en veel groen en water.”


Maritjes ambitie is een baan als jurist in een diplomatieke internationale omgeving. Maar ze heeft ook belangstelling voor human rights. Het sociale aspect spreekt haar daarin aan en ze zou dan het liefst voor een internationale organisatie willen werken. Dat zal niet in Oostenrijk zijn. Ze mist haar geboorteland niet, behalve haar familie en het eten. In Maastricht deelt ze een kamer met een huisgenoot. De woning van Maasvallei bevalt haar prima en ook over Maasvallei als verhuurder is ze tevreden. “Jammer is dat we geen gemeenschappelijke ruimte hebben. Vooral buitenlandse studenten hebben behoefte aan een plek waar ze elkaar kunnen treffen. We hebben nu met de studenten in het complex een WhatsApp-groep aangemaakt en dat werkt goed. Maar het gemis van een gezamenlijke ruimte blijft.” Waar Maritje zich de grootste zorgen over maakte toen ze naar Maastricht kwam was ‘een fiets’. “Achteraf bleek het verrassend eenvoudig om die te regelen. Dan blijkt dat sommige stereotypen echt wel kloppen, namelijk dat Nederland een fietscultuur heeft. Een ander stereotype is dat Nederlanders goed Engels spreken. En ook dat is waar. Zelfs oudere mensen verbazen me vaak, zo goed als zij het Engels beheersen, dat zie ik mijn opa en oma niet doen”, lacht Maritje.


Maar niet alles vindt de Oostenrijkse goed geregeld in Maastricht. Een doorn in het oog is het tekort aan studentenhuisvesting. “Alle studenten die ik spreek vinden dit een groot probleem. Zeker voor buitenlandse studenten die vaak maar voor korte tijd hier zijn, is het vervelend als ze geen kamer kunnen vinden. De tijd dat je hier bent, wil je je focussen op je studie en het studentenleven en niet op het vinden van een geschikte woonplek. De universiteit is hiervoor verantwoordelijk. De beschikbare woningen moeten parallel lopen met het aantal studenten dat zich hier wil vestigen, anders moet je geen nieuwe studenten aannemen”, zegt de rechtenstudente heel stellig. “Ook is er een schrijnend tekort aan plekken om je fiets neer te zetten bij de universiteit.”

Match Project

Maritje had zelf geen moeite om een kamer te vinden. Zij doet mee aan een ‘Match Project’; Match Housing. Dit is een initiatief van de Universiteit Maastricht. Studenten kunnen hieraan meedoen, het betekent dat ze acht tot tien uur per week actief moeten zijn voor de buurt waar ze wonen.

Maritje doet samen met een medestudent een project in de wijk Scharn waar ze woont. Het eerste en meest concrete is de ‘community garden’. Op een veldje in de wijk wil Maritje mensen uit de buurt, jong en oud bij elkaar brengen, bijvoorbeeld met workshops en andere activiteiten. Het tweede project, dat nog opgestart moet worden, is het terugbrengen van zwerfafval in de omgeving, waar vaak veel rommel ligt. Het derde idee is een fietsproject met als doel buitenlandse studenten die niet of nauwelijks gefietst hebben, de verkeersregels en do’s en dont’s van het fietsen te leren.